Een voorzichtige lichtheid

De geest maakt interesse sprongen. Wat daartoe de aanleiding is valt niet steeds te achterhalen. Die van mij zoekt rust tijdens deze niet werkelijk zomerse augustusmaand in Indisch vegetarische kookboeken. Al 15 jaar denk ik sporadisch aan experimenteren met dal, gobi, narangi pulao, aardappelbonda’s, groentenmasala’s, pawa en jadish saag aloo en nu gebeurt het als vanzelf. Het kruidenrek wordt hervult en bij de afwas kleurt het water geel.
Het probleem dat zich stelt is niet de ingrediëntenkeuze en kruiding maar wat een bijpassende wijn kan zijn. Ik herinner me mijn eerste maaltijd in New Delhi waarbij een plas zweet onder mijn stoel. Ik hou van pittig, maar chili kan niet het hoofdingrediënt van een schotel zijn. Bovendien vind ik koriander, kurkuma, fenegriek, gember, kardamon en garam masala veel interessanter om te combineren en een gerecht te laten steigeren. Maar wat drink je daarbij?

De vluchtheuvel van lokale wijn met lokaal gerecht kan hier niet helpen. Ik herinner me de Indische wijnen die ik proefde, hoewel ik mijn best doe om ze niet te herinneren. Ook het betere werk van bijvoorbeeld de Sula-winery uit Nashik ( Maharashtra) kan me niet charmeren. Dit is een land waar de hitte en vochtigheid de wijnrank geen goed doet. Geen druiven zonder irrigatie en terwijl we hier de herfstbuien van augustus beleven zorgt de klimaatsverandering voor een dodelijk watertekort op het Indische subcontinent. De tropen maken bovendien dat de wijnrank geen rust krijgt, na de oogst gaan die gelijk verder werken en komen zo tot een tweede vendange binnen hetzelfde jaar. U en ik weten hoe belangrijk rust is om iets deftigs te produceren.

Kruidigheid in het gerecht, dus kruidigheid in de wijn? Het magneetgebied is dan Zuid-Frankrijk, wijnen uit de Rhône, Languedoc, Provence, De kruiden zijn hier echter peperig, tonen kruidnagel, laurier, tijm, rozemarijn, soms lavendel. Dit is het ook niet, de ene kruidenwereld kan niet steeds de andere charmeren.

Meestal gaat een sommelier dit probleem proberen oplossen door aromatische witte wijn voor te stellen, type gewürztaminer, viognier, muscat. Maar wat als je omwille van de herfstzomer geen zin hebt in wit of die uitgesproken, maar meestal niet al te subtiele, opdringerige wijnaromas?
Ik vond het antwoord, opnieuw bij de veeleisende pinot noir. Vroeger lamentabel indien aangeplant buiten de Bourgogne, maar nu reist ze met voorzichtige lichtheid noordwaarts. Niet alleen Sancerre, Duitsland en België mag zich bezinnen over toenemende aanplant, ook de Elzas geeft momenteel een geheel nieuw profiel aan deze moeilijke dame. Op terugtocht van mijn jaarlijkse wijn РTour de France stopte ik bij Andre Kientzler ( Ribeauville) omdat ik verzot ben op de minerale strakheid van zijn rieslings. Ik nam ook een doos pinot noir 2016 mee, die ik niet mocht voorproeven, maar er zijn van die wijnbouwers die je in het verleden voldoende kippenvel bezorgden om ze te vertrouwen.

Bakken fruit, rood, vers geplukt met het gevoel van spelen in de boomgaard op 10-jarige leeftijd. Kruidigheid? Nee. Complex? Nee. Plezant, smakelijk, vlot. Ja. De kruidige complexiteit zit in het gerecht en doet verlangen naar de chaotische smeltkroes die het land is, maar de wijn houdt me hier, vertrouwd fruit die deze herfstzomer even tot lente maakt met een zachte weemoed van kersen plukken alvorens uit de boom te tuimelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *