Factory House Porto

In april had ik de eer op uitnodiging van de Symington Family (Graham’s, Cockburns, Dow’s, Warre’s, Quinta do Vesuvio) en de Flatgate Partnership (Taylors, Croft, Fonseca, Krohn) een bezoek te brengen aan Porto en de Douro vallei. Dat opende nogal wat deuren, zo heeft Paul Symington bijvoorbeeld de sleutel van de Factory House (Feitoria Inglesa) in zijn vestzak. Eén van die plaatsen waar de geschiedenis uit muurspleten en van tussen houten balken tuimelt.
Sinds de 18de eeuw was dit gebouw bedoeld als ontmoetingsplaats voor buitenlandse (lees Engelse) handelaren om hun belangen in de Portohandel te bepleiten. Het werd al snel een eliteclub waar het er om ging een export monopolie te consolideren. In 1806 verkreeg de Britse ambassade het recht op de grond waarop het gebouw staat ‘ from this day and forever’, dat was dus in de sjakos. Er volgden eeuwen van monopolie en bevechten van dit monopolie. Gevolgen waren oa de oprichting van de Douro Wine Company in 1756 met meer Portugese invloed gevolgd door de ‘Tipplers Riots’ (opstand van de herberg-eigenaars omwille van de prijsstijgingen die volgden uit de Portugees-Britse machtsstrijd) Er kwam ook een tijdelijk Franse bezetting toen Napoleon Portugal binnenviel.
In de 19de eeuw was het meer een exclusief ontmoetingshuis voor leden van de ‘British Association’, of de overlevende Britse portohuizen. De schilderijen van de afwisselende voorzitters (treasurer) zijn de eerste die van tussen granieten zuilen op je neerkijken bij binnenkomst. Goedemorgen Cockburn, Croft, Delaforce, Fladgate, Forrester, Graham, Guimaraens, Robertson, Roope, Sandeman, Symington, Warre.
Daarna via de trap waarvan elke trede uit een massief stuk graniet bestaat, niet ondersteund maar verankerd in de muur. Aan diezelfde muur 18de eeuwse kaarten met de vage, half onbekende contouren van continenten als Australië en Afrika. Hier en daar wat verduidelijkende tekst voor de reiziger zoals: ‘woonplaats van kannibalen’.
De trap leidt naar de lunchroom. Sinds eeuwen is deze maaltijd hier op woensdag en bij het aperitief ligt de Times van die dag, maar dan 100 jaar geleden, ter inzage. Het digestief is steeds een Vintage Port waarvan enkel de treasurer weet dewelke en waarbij de aanwezigen proberen jaartal en Porthuis te raden. Veel zekerheid heb je niet met een kelder waarin 15 000 Ports rusten. Dat woensdag lunch dag is, is omwille van de vroegere postbedeling. Een brief van Londen naar Porto deed er 3 dagen over. Op zondag werkte men niet in Londen, dus kon je op woensdag geen post verwachten en was er tijd om te middagmalen met vrienden.
In de balzaal waar het jaarlijkse Christmas Ball doorgaat, stonden ditmaal 3 reeksen van 9 port klaar. Ondanks de afwezigheid van muziek werd het nog stiller toen we (16 studenten Master of Wine) als eersten na de Symington Family de net gedeclareerde Vintage 2016 mochten proeven.
Voor een sigaar in de dessert room bleek geen tijd meer, men verwachtte ons voor de vrijdagslunch op Quinta do Noval, waar de Vintage van 2003 zou zijn, maar wel met de fijne vermelding ‘Nacional’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *